Winter quest

Ik sta op de stam van een gevallen boom, ineens voel ik me weer het kind dat haar evenwicht probeert te bewaren op stoeprandjes, hekjes of gevallen bomen. Voetje voor voetje met de blok op het einde van de stam, ik voel het plezier dat dit ‘spel’ met brengt.

Wanneer je volwassen wordt groeit bij jezelf ook de neiging om jezelf (te) serieus te nemen. Ineens wordt spel verdreven naar de randen van de agenda. Maar wanneer ik mezelf de tijd gun om even stil te gaan staan, dan zie ik ineens weer de waarde van het spel. Daar waar ik er normaal aan voorbij loop.

Een winter quest, een paar uur in een koud en winters bos met alleen je eigen gedachten. Verre van een spel zou je denken.

Terwijl ik op mijn plekje de tijd neem om toe te geven aan dat wat me invalt, voel ik een enorme bewegingsdrang. De drang is vast mede te danken aan de kou, maar ook zeker als fysieke reactie op het uiting willen geven aan de enorme potentie die er in mij zit.
En terwijl ik heen en weer loop op mijn plekje bekruipt me het gevoel van saaiheid en binnen de gebaande paden blijven. Al snel sta ik op een omgevallen boom mijn evenwicht te bewaren, klimmen en klauteren.

Wat een plezier, simpel geluk.

Een gedachte over “Winter quest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *